Start Chód Postawa Sposób siedzenia Głos Mimika Przez pojęcie mimiki rozumiemy reakcje twarzy na od­czucia wewnętrzne. Istnieje mnóstwo reakcji mimicz­nych. Marszczenie czoła (zmarszczki pionowe i poziome), ruchy brwi (lewej, prawej lub obu jednocześnie), szero­kość otwarcia oczu (zwężone szparki albo oczy szero­ko otwarte), wielkość źrenic, usta (rozchylone, zamknię­te, zaciśnięte wargi) i trzymanie głowy. Wszystko to podkreśla nieświadomie, ale skutecznie, nasze wypowie­dzi. Można z tego łatwo wywnioskować, że każdy z nas dysponuje pewnym zasobem reakcji mimicznych, które stosunkowo łatwo można wystudiować i świadomie sto­sować. Wyobraź sobie, że przy zadawaniu przeróżnych pytań radzimy Ci „zastosować" twarz pokerzysty. Automa­tycznie wiesz, o co chodzi. Neutralny wygląd, kamien­na, pozbawiona min twarz! Lecz czy długo wytrzymałbyś z takim właśnie wyrazem twarzy?Inne sygnały naszego ciała również przekazują określo­ne informacje. Załamywanie rąk, pewne ruchy ciała mo­gą pokazywać wewnętrzne zdenerwowanie. Czyłi nie wystarcza panowanie nad mimiką, kiedy po­zostałe części ciała (drapanie się w głowę, skubanie uszu itp.) wytrawnemu obserwatorowi również zdradzają stan ducha. Nie chcemy tutaj robić wykładu na temat sztuki aktor­skiej ani nawet choćby w skrócie pokazywać, co moż­na wyrazić, stosując odpowiednią mimikę. Zamiast tego pozwóJ sobie przekazać pewne praktycz­ne rady co do uczestniczenia w rozmowie wstępnej: • Nieśmiałe spojrzenie z pochyłoną głową ukazuje w ta­kiej sytuacji niepewność. • Żeby wywołać wrażenie pewności siebie, utrzymuj bezpośredni otwarty i odważny kontakt wzrokowy. Nie wpatruj się w rozmówcę „jak sroka w gnat", Jęcz utrzymuj 2-3-sekundowy kontakt wzrokowy, po czym spójrz w inne miejsce. • Jeśłi siedzisz naprzeciwko kiłku osób, od czasu do czasu spoglądaj na każdą z nich. • Poziome zmarszczki na czołe i szeroko otwarte oczy sprawiają wrażenie zdziwienia i niedowierzania, a nie uważnego stosunku do problemu. • Pionowe zmarszczki i zwężone oczy świadczą o kon­centracji na problemie omawianym w danym mo­mencie. • Wykorzystuj kontakt wzrokowy do kontrolowania re­akcji na udzielane przez Ciebie odpowiedzi. Pytające spojrzenie, potakiwanie głową itp. prowokują Twoje­go słuchacza do odezwania się. Zwracaj uwagę na naj­mniejsze zmiany pozycji ciała! • „Kto nie potraf] się uśmiechać, nie powinien otwierać sklepu" - powiadają Chińczycy. Dodajmy do tego: „Uśmiech jest najlepszym sposobem pokazania komuśzębów". Uśmiechając się od czasu do czasu, stworzysz inny klimat rozmowy. Żadna sytuacja nie jest tak po­twornie poważna, żeby wymagała stale opuszczonych kącików ust. Gestykulacja Przez pojęcie gestykulacji rozumiemy ruchy rąk, dłoni i palców, które udzielają nam dodatkowych informacji o naszym rozmówcy. Już w momencie podania partnerowi rozmowy ręki na przywitanie rozpoczyna się „gra rąk". Uścisk dłoni du­żo mówi, jeśli na to zwrócisz uwagę, na temat życia uczuciowego i nastawienia do życia. Czy Twoja ręka została mocno uściśnięta, czy też miałeś wrażenie, jak­byś wziął do ręki „mokrą ścierkę"? Jeśli już ująłeś w swoją rękę rękę partnera (poczekaj, aż on zrobi to pierwszy, nie wyrywaj się z wyciągniętą rę­ką), niech będzie to zdecydowany i niezbyt długi uścisk. Patrz przy tym swojemu partnerowi w oczy. Zrozumiałe, że jesteś zdenerwowany, ale staraj się uni­kać nerwowych, niespokojnych ruchów rąk. Ukryj swo­ją niepewność w czasie tej ważnej rozmowy za splecio­nymi na piersiach rękami. Oznacza to wprawdzie swego rodzaju postawę obronną, ale też pewną pozę wyczeki­wania. Tym sposobem nie zmienisz pierwszego lep­szego spinacza biurowego w abstrakcyjną figurę pla­styczną. W momencie rozpoczęcia gry pytań i odpowiedzi Two­je ręce rozplotą się spontanicznie i zaczniesz ich swo­bodnie używać dla podkreślenia wagi wypowiadanych przez siebie słów. Zaciśnięte pięści, raptowne gesty, demonstracyjnie wy­ciągnięty palec wskazujący lub, nie daj Boże, walenie pięścią w stół to gesty człowieka agresywnego, których należy unikać. Unikaj też manipulowania palcami w okolicy swojej twarzy - to tylko podkreśla Twoją ner­wowość i zasiania mimikę. Twoje gesty powinny być dyskretne, dostosowane do sytuacji. Wiadomo, że im człowiek jest bardziej zdener­wowany, tym bardziej wyrazista jest jego gestykulacja. Unikaj zamaszystych gestów. Lekko rozwarta i uniesio­na dłoń, skierowana w stronę partnera rozmowy, tylko podkreśla Twoje słowa (nie masz nic do ukrycia, nie masz też broni w ręku). W sumie radzimy Ci: • Stosuj oszczędną mimikę; jeżeli zaliczasz się do ludzi impulsywnych, musisz świadomie się hamować. • Nie stosuj wystudiowanych gestów; gesty muszą pa­sować do Twojej osobowości i być Twoim „znakiem firmowym". • Zwróć uwagę na powolne mówienie, wymawianie z naciskiem i delikatne dostosowanie do tego ruchów rąk. • Jeśli już musisz mówić głośno, uważaj na wymachi­wanie rękami. • Każdy człowiek ma własną gestykulację. Człowiek spokojny i zrównoważony wewnętrznie staje się po­przez dynamiczną gestykulację, która nie jest mu wła­ściwa, człowiekiem pełnym życia. • Nie jest konieczne ciągłe poprawianie dobrze leżące­go krawata. Również wygładzanie i skubanie fałdek spódnicy podkreśla nadmierne zdenerwowanie. • Najlepiej usiąść na krześle lub w fotelu spokojnie i swobodnie, w pozycji lekko odchylonej do tyłu. Ro­bi to lepsze wrażenie niż grożące utratą równowagi siedzenie na brzegu krzesła. Ciężko jest, oczywiście, całkowicie ukryć niepokój i zde­nerwowanie. Masz do tego prawo, bo chodzi o tak ważną uprawę, jak zdobycie pracy. Kontrolowany i świadomy iposób zachowania ułatwi Ci sytuację i prawdopodobnie pozwoli zachować koncentrację. 10.9.2010 Eligii, Irmy, Łukasza Wszystkie prawa zastrzeżone - 2010 CV